Deze website maakt gebruik van cookies. Lees meer in de disclaimer. akkoord

 

Menu

terug naar dashboardterug naar vorige paginaSchoolnieuws

 11/117 

IDFA 2017

Vorig jaar kwam het met de geplande SE/projectweek niet uit om het IDFA te bezoeken. Gelukkig waren we dit jaar weer van de partij op dit altijd interessante documentaire festival. Op een gure, natte 22 november liepen we naar filmmuseum EYE, waar de klassen 1 & 2 keken naar ‘Jesser en het suikerriet’ over het leven van een jongetje in Nicaraqua en naar ‘Rockenrollers’ over een groepje pubervrienden in Limburg. 

De derdeklassers zagen de documentaire ‘The Wait’, over het leven van het Afghaanse meisje Rokhsar, dat op haar tiende met haar familie uit Afghanistan wegvlucht en als asielzoeker in Denemarken terechtkomt. Zij integreert daar snel en leert de Deense taal en cultuur goed kennen. Ze krijgt een prijs als aanstormend talent bij haar voetbalclub en zij behaalt mooie resultaten op school.
In haar thuissituatie loopt het minder goed, want de eerste jaren leeft zij gescheiden van een deel van haar familie. Zij zijn elkaar tijdens de vlucht  kwijtgeraakt. Het was indrukwekkend om de hereniging met haar familie te zien.
Gaandeweg wordt duidelijk, dat Rokhsar eigenlijk de enige van haar familie is die de taal goed spreekt. Daardoor moet ze alle post en informatie met de advocaten regelen. Haar familie snapt niet dat zij al die tijd geen officiële status krijgen. Uiteindelijk wordt die grote verantwoordelijkheid Rokhsar teveel en gaat het steeds slechter met haar. Je ziet in de film duidelijk de uitzichtloosheid van zo’n asielprocedure. Kort na het vertonen van de film op de Deense televisie kreeg het gezin een voorlopige verblijfvergunning van twee jaar. Hun asielaanvraag heeft dan zes jaar geduurd!

Na afloop konden de leerlingen vragen stellen aan de filmmaker, die bij de vertoning aanwezig was. De leerlingen stelden veel goede vragen en waren vooral nieuwsgierig hoe het nu met Roksar gaat.
De reacties van de leerlingen waren overwegend positief. Sommige leerlingen herkenden er hun eigen situatie in, bijvoorbeeld omdat zij ook vaak alles voor hun ouders moeten vertalen.
Vaak vonden ze het verhaal zielig en ontroerend. De enige kritiek die naar voren kwam, was dat de film tegen het eind langdradig werd. Dit was mogelijk een keuze van de filmmaker, omdat zo’n procedure ook heel uitzichtloos is en je dat dan zelf ook kunt voelen. Jammer genoeg, zijn we die vraag vergeten te stellen!

mw. Schouten